Soms heb je tijd nodig, tijd én een beetje hulp

De TLDR (Too Long Didn’t Read) versie: Ik begon mij medio 2015 steeds slechter te voelen, slecht eten, humeurig worden, snel geprikkeld zijn en slecht slapen. Na het starten van de opleiding Judoleraar A eind 2015 bleek judoles geven mijn grote passie te zijn en in de wereld waarin ik gelukkig ben, paste het dagelijkse werk wat ik toen deed niet. Ik kon niet groeien en stond stil in mijn professionele ontwikkeling, ik had de tijd nodig om tot mijzelf te komen en te ontdekken wat ik écht wilde doen. Toch ondanks een veranderde situatie ben ik begin 2017 nog niet waar ik wil zijn en is mij door middel van hulp en andere inzichten duidelijk geworden dat ik tijd nodig heb, helaas heb ik tijd nodig om weer mijn oude ik te worden.


Ik heb voor mijzelf gekozen in het voorjaar van 2016. Een zware stap, een lastige keuze, maar ik ben blij dat ik destijds ontslag heb genomen. Er zijn heel wat gesprekken thuis geweest over mijn werk en situatie destijds. Ik had te veel op mijn kerfstok, dat zeg ik je eerlijk. De moeite met ‘nee’ zeggen tegen opdrachten of taken heeft mij tot op zeker hoogte weten te nekken. Maar ook in de thuis situatie had ik veel op mijn to-do lijst staan waar ik, door het dagelijks werk, de energie niet meer voor had. Er moest iets gaan veranderen, maar zoals het toen ging had ik niet de energie om daadwerkelijk iets aan te passen.

Ik begon ruim voor mijn ontslag, in september van 2015, met de opleiding tot Judoleraar A. Iets wat ik doodeng vond, maar ik ben achteraf zo blij ben dat ik het heb gedaan. In de maanden die volgden leerde ik ontzettend veel over mijzelf, wat ik leuk vind, wat ik wil zien, wat ik wil doen en vooral: waar mijn passie ligt. Ja, zo stellig ben ik daar in, sinds die tijd weet ik écht wat mijn passie is: judo!

Nu, bijna een jaar nadat ik ontslag heb genomen, is het helaas niet rustiger in mijn hoofd. De storm ligt niet, maar een storm kan lang aanhouden, zo ook die van mij. Door de opleiding tot Judoleraar zag ik in dat waar ik toen mee bezig was, ik daar niet gelukkiger van werd. Sterker nog, het ging langzaam maar zeker bergafwaarts. Hoe meer ik tot mijzelf kwam, hoe minder gelukkig ik werd van het werk dat ik deed. Hoe meer ik judoles gaf, stage liep en opdrachten deed voor de opleiding en hoe meer ik groeide in mijn nieuwe “ik”, hoe gelukkiger ik werd. Hoe zwaar en angstig die opdrachten of dagen soms waren (dat heeft ook voor de nodige stress gezorgd).

Elke judoles die ik geef, geeft mij zo’n ongelooflijke boost, een lading aan energie die ik voor geen goud zou willen missen. Dát gevoel mistte ik vorig jaar zo erg in mijn dagelijks leven dat het onbewust en bewust steeds minder leuk werd, het werd een sleur… En dat lag niet aan mijn collega’s destijds, alles behalve, zij zijn de reden dat het juist heel lang nog heel goed ging en ik met zin naar kantoor ging. Maar naarmate de tijd vorderde ging ik slechter slapen, ging ik meer eten (stresseter hier!), kon ik mij niet goed concentreren en leek mijn creativiteit uit te staan. Ik had nergens zin in, zelfs niet een judotraining (ai..!). En door al die dingen, die ik bewust meemaakte voelde ik mij wederom slechter. Zo’n fijne vicieuze cirkel waar je in terecht komt.

Een gedeelte van de 30 kilo die ik ben afgevallen is weer terug (ongeveer 6-7 kilo), wat gelukkig niet betekent dat ik terug ben bij af. Maar ik enkel een dip heb gehad in mijn eetpatroon. Diezelfde stress dip (en dus aankomen in gewicht) kan ik terugzien rondom mijn afstuderen, echt een stresseter dus, gelukkig weet ik dat van mijzelf. Ik ben nu aan het werken naar een normale relatie met eten (moeilijk, maar haalbaar, ik heb het tenslotte eerder gedaan).

Ik heb inmiddels ander werk sinds eind 2016, fulltime, dus daar moest ik erg aan wennen. Nu ik op een leuke plek zit waar ik verder kan, met geweldige collega’s en met alle rust aan mijzelf kan werken, zie ik de toekomst rooskleurig in. Helaas is het op dit moment niet zo rooskleurig als ik dacht, ik heb erg veel last van mijn ‘oude’ klachten die blijkbaar na 5 maanden thuis zitten  in het afgelopen jaar nog niet over waren. Door de rust die ik nu heb gekregen ben ik ingestort. Ik leek wel een kaartenhuis, zo poef weg. En of het alleen met werk of andere dingen te maken heeft weten we nog niet, ik hoop daar wel snel achter te komen.

Ondanks dat heb ik al een tijdje hulp en werk ik er aan om weer op twee benen te komen. Om weerbaarder te worden, om de rek weer terug te krijgen en energie op te doen. Gelukkig kan en mag ik elke week nog op de judomat staan en kan ik daar een groot deel van mijn energie in kwijt én kan ik er genoeg energie mee opdoen. Daar ben ik wie ik wil zijn. Dat wil ik voor geen goud missen, die energie zorgt er voor dat ik buiten de dojo enigszins met mijn klachten om kan gaan.

Ik kom er wel, ik heb alleen tijd nodig;

Comments

comments

0
FIFA 17

Geef een reactie